20/11/17

«Μήνις Αχιλλέως» και ένας τυπικός ομηρικός καβγάς





 Στη σκηνή του Αχιλλέα. Η Βρισηίδα οδηγείται στον Αγαμέμνονα. Τοιχογραφία από την Πομπηία, 1ος αι. μΧ.

Αν οι τσακωμοί των βουλευτών μας στη Βουλή μάς κάνουν μερικές φορές κακή εντύπωση, ας μην ξεχνάμε πως αυτοί οι τσακωμοί των πολιτικών μας αρχόντων έχουν πολύ βαθιές τις ρίζες τους και φτάνουν μέχρι τα χρόνια του Ομήρου. Το έχουν αυτό το ελάττωμα όσοι κυβερνούν: είναι αλαζόνες και ανησυχούν πολύ για το προσωπικό τους γόητρο.

Στο Α της Ιλιάδας, στους στίχους 59 – 303 έχουμε τον πρώτο και τον πιο διάσημο ομηρικό καβγά του έπους ανάμεσα στον Αχιλλέα και τον Αγαμέμνονα που λίγο ακόμα και θα κατέληγε σε φονικό. Ο λόγος; Το ατομικό γόητρο του καθενός.

17/11/17

"Ήμουν εκεί..."




Ήμουν εκεί
από την αρχή
από το πρώτο δευτερόλεπτο
του χρόνου
εκεί βρισκόμουν
σαν υπόσχεση
ή σαν ανταμοιβή
ή ίσως και σαν απειλή
απ’ τη στιγμή
που έσκασε ο χρόνος
και κίνησε τα σύμπαντα
ήμουν εκεί
ανύπαρκτος ακόμα
μα προγραμματισμένος
ένα μοιραίο γεγονός
που επρόκειτο να υλοποιηθεί
όταν θα διασταυρώνονταν
εκατομμύρια αναπόφευκτες
τυχαιότητες
ήμουν ήδη σχεδιασμένος
με πρόσωπο και σώμα
με αναμνήσεις έτοιμες
που κάποτε θα ζούσα
δεν ήμουν τίποτα ακόμα
αλλά ήμουν κάτι σίγουρο
που κυοφορούσε ανύποπτα
το μέλλον

απλά περίμενα
το πλήρωμα του χρόνου
να έρθω
σ’ αυτό εδώ το φως
τα μάτια μου να ανοιγοκλείσω
κι έπειτα να φύγω
ολοκληρωμένος
ματωμένος  
αγνώριστος.

Δημοσιεύτηκε στο έντυπο λογοτεχνικό περιοδικό "Μανδραγόρας", τεύχος 56.


15/11/17

Η επέτειος της 17 Νοέμβρη στο σχολείο





Πολλά χρόνια πριν, στη δεκαετία του ’80, μοιράζαμε, όπως είθισται, στην αρχή της σχολικής χρονιάς οι καθηγητές του Λυκείου τις διάφορες γραφειοκρατικές αγγαρείες και τις εθνικές εορτές και επετείους, ποιος θα αναλάβει τι και με ποιον.

13/11/17

Αυτό το παιδί δεν μπορώ να το αντιπαθήσω






Αυτό το παιδί δεν μπορώ να το αντιπαθήσω.

Το βλέπω στην οθόνη μου πόσο χαρούμενο είναι, καθώς περπατά δίπλα στον πατέρα του. Πόσο είναι περήφανο που έχει ένα πατέρα ήρωα, ένα δυσθεώρητο πατέρα.