13/7/17

Και η κατάθλιψη φοβέρα θέλει





Ήρθε το καλοκαίρι με τους καύσωνες κι εμείς με τα ευαίσθητα νεύρα περνάμε δύσκολες ώρες.

Δεν ξέρω, αν το έχετε παρατηρήσει, αλλά όποτε έχει καύσωνα, γίνεται κι ένα παράλογο φονικό στη χώρα, διότι τους τρελούς τους πειράζει πολύ η ζέστη. Εμείς που ακόμα δεν περάσαμε τη διαχωριστική γραμμή, απλώς ζοριζόμαστε κι έχουμε παρέα τη γνωστή συντρόφισσα κατάθλιψη να μας γυροφέρνει και να μας υποβάλλει ύπουλες ερωτήσεις:

11/7/17

"Έξι νύχτες"




Νύχτα Τρίτης
Ξύπνησα αργά το απόγευμα με μια άγρια μελαγχολία. Ήπια καφέ, κάπνισα δυο τσιγάρα. Ύστερα χώθηκα κάτω από τις κουβέρτες  και σκεφτόμουν τον Τάκη. Θα ήθελα να τον έβλεπα, αλλά ο Τάκης είναι δύσκολος, δεν εμφανίζεται, όποτε θέλω εγώ. Κι όλα εδώ μέσα ακίνητα, καμιά ελπίδα. Σκεπάζομαι ως επάνω με την κουβέρτα και βρίζω όλο τον κόσμο. Στις εννιά τηλεφωνεί ο Θανάσης, θέλει να με δει. Νυστάζω, του λέω. Έμεινα όλη τη νύχτα ξάγρυπνη και καταχτυπούσα φλιτζάνια και ποτήρια σαν το φάντασμα. Κάποια στιγμή σκέφτηκα να καταπιώ όλα τα χάπια που υπήρχαν στο σπίτι, ύστερα μετάνιωσα.

9/7/17

"Πόσο γλυκός είναι αυτός ο πόνος..."




Α, πόσο γλυκός είναι αυτός ο πόνος,
πόσο γλυκά στριφογυρίζει το μαχαίρι
μες τα σπλάχνα μου
και βγάζει έξω
λάθη, ντροπές κι αδυναμίες
και πώς πετά με καταφρόνια
στα σκουπίδια
όλη τη νιότη μου
που σπαταλήθηκε στρεβλά,

πόσο ανεξήγητα γλυκός
είναι αυτός ο πόνος
και τι παράλογη ηδονή
έχει η αποτυχία
τώρα που  δεν μπορεί πια τίποτε
να αλλάξει,
τώρα που κατεβαίνει η ζωή
 ολοένα πιο χαμηλά.


6/7/17

Ανθολογία μικρού διηγήματος για τη νύχτα, εκδ. κύμα











Συμμετέχω με το διήγημά μου "Έξι νύχτες".
Η παρουσίαση θα γίνει στο Polis art cafe (στοά Αρσακείου) την Κυριακή, 9 Ιουλίου, στις 9μμ.


29/6/17

Barnevernet. Τα παιδιά ανήκουν στην κοινωνία, όχι στους γονείς.





Γιατί κάνουμε παιδιά;
Από μικρή έθετα στον εαυτό μου αυτή την ερώτηση, καθώς εγώ προσωπικά δεν είχα ποτέ επιθυμία να κάνω παιδιά.

Γιατί, παραδείγματος χάριν έκαναν παιδιά οι άνθρωποι της λίθινης εποχής; Εδώ η απάντηση είναι εύκολη: έκαναν παιδιά από ένστικτο όπως τα ζώα. Η ιδέα της αντισύλληψης, της προφύλαξης από μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη ήταν ακόμα ανύπαρκτη στο ανθρώπινο μυαλό.

26/6/17

"Είναι μια τρελή εδώ πέρα..."




Είναι μια τρελή εδώ πέρα,
μέρες ολόκληρες παραμιλά,
πάει έρχεται,
κάνει μορφασμούς,
κάτι προσπαθεί να μου πει.

Στα χέρια της παίζει
πριόνια, μαχαίρια
και γελά ασταμάτητα,
έπειτα ουρλιάζει σαν σκυλί.

Μια τρελή είναι,
δεν δίνω σημασία,
αυτή επιμένει,
ουρλιάζει μέσα στο αυτί μου,
κάτι θέλει να μου πει.

Δεν καταλαβαίνω.

23/6/17

Κάτω η ορθογραφία!





Δειλά αποδώ κι αποκεί βλέπω να ξεφυτρώνουν μικρές ανταρσίες κατά της ορθογραφίας της γλώσσας μας.

Και δηλαδή γιατί πειράζει να γράφουμε λάθος τις λέξεις; Αμάν πια με αυτή τη δικτατορία της ορθογραφίας που μας θέλει όλους αλάνθαστους και βαθείς γνώστες της ελληνικής.

19/6/17

Λιποφετιχισμός, μια θανατηφόρα παραφιλία






Στο κανάλι TLC που παρακολουθώ καμιά φορά υπάρχει μια σειρά που παρουσιάζει τρομαχτικά παχείς ανθρώπους, ανθρώπους που ζυγίζουν πάνω από 200, 300, 400 κιλά.

Συνήθως βρίσκονται στο τελευταίο στάδιο πριν τον θάνατο. Ανίκανοι να μετακινηθούν οι περισσότεροι χωρίς βοήθεια, παραμένουν μόνιμα ξαπλωμένοι και η εικόνα τους μας προκαλεί φρίκη. Η σειρά δείχνει την ύστατη προσπάθειά τους να χάσουν βάρος με τη βοήθεια ειδικευμένων γιατρών, με δίαιτα και με χειρουργικές επεμβάσεις. Κάποιοι από αυτούς τα καταφέρνουν.

17/6/17

"Οι ηθοποιοί"






Τόσο πολύ μαγεύτηκαν
από τους ρόλους τους οι ηθοποιοί
που, όταν τέλειωσε η παράσταση
και έπεσε η αυλαία,
εκείνοι βυθισμένοι ακόμα μες στην έκσταση
με βδελυγμία απέρριψαν το ενδεχόμενο
να βγουν έξω στους δρόμους
φορώντας τις καθημερινές τους φορεσιές.

Έμειναν έτσι στη σκηνή
κάνοντας βόλτες πέρα δώθε,
τις μάσκες τους φορώντας,
 χαϊδεύοντας τις βελουδένιες τους στολές
και κάθε τόσο επαναλαμβάνοντας
μια ωραία φράση από το κείμενο.

Και λίγο πιο μετά ξεθάρρεψαν,
άρχισαν πάλι από την αρχή το έργο
μπροστά στα αδειανά καθίσματα
τώρα με τόλμη αυτοσχεδιάζοντας,
προσθέτοντας και αφαιρώντας λόγια,
αλλάζοντας τα γεγονότα
και προσαρμόζοντάς τα στις επιθυμίες τους
και ξαφνικά έγινε η σκηνή ένας ωραίος κόσμος
γεμάτος περιπέτειες και εντάσεις.

Ο εαυτός τους χάθηκε σιγά- σιγά, ξεχάστηκε,
στο τέλος έγιναν οι ρόλοι τους.

Ευτυχισμένοι τώρα περιφέρονται,
ανταλλάσσουν φιλοφρονήσεις,
ερωτεύονται, αυτοκτονούν,
ύστερα ξαναζωντανεύουν,
ξανά ερωτεύονται, ξανά αυτοκτονούν
 -ω, είναι μια υπέροχη ζωή αυτή που ζουν,
ανταποκρίνεται πλήρως στις προσδοκίες τους,
όχι όπως εκεί έξω στα σκουπίδια,
τη δυσωδία και τη φθορά.

Ευχαριστώ την κ. Ασημίνα Ξηρογιάννη που συμπεριέλαβε το ποίημά μου στην ανθολόγηση.

16/6/17

"Η πόλη μου"






Η πόλη μου
είναι μια πόλη ολοκληρωμένη,
πάντα τα ίδια πρόσωπα,
τα ίδια γεγονότα
ανακυκλώνονται συνέχεια,
τίποτε νέο
δεν συμβαίνει πια εδώ.

Η πόλη μου
έγινε μακέτα,
στέκεται τώρα μέσα μου
κι εγώ βολτάρω κυκλικά
μιλώντας με σκιές που ενοικούν
σε σπίτια που γκρεμίστηκαν,
κοιτάζοντας τοπία που χάθηκαν.

Η άλλη,
αυτή που βλέπουνε τα μάτια μου,
είναι μια ξένη πόλη,
δεν με αναγνωρίζει
κι εγώ σαν ξένη
τη μολύνω
με τις αναμνήσεις μου.









15/6/17

"Παραλλαγή στο ίδιο θέμα"





Εδώ,
σ’ αυτούς τους δρόμους
περπατούσα κάποτε,

το φως του ήλιου
χάιδευε το σώμα μου,
οι μυρωδιές από τα μαγαζιά
ερέθιζαν την όσφρησή μου
και πρόσωπα οικεία
συναντούσα 
σ’ αυτούς  εδώ τους δρόμους
που εσείς
με ασυνείδητη αλαζονεία
περπατάτε τώρα
νομίζοντας
πως τούτη εδώ η πόλη
σας ανήκει,
όπως το νόμιζα κι εγώ.

Ποιοι είστε εσείς
και πότε ξεφυτρώσατε
και πώς κυριαρχείτε
με τόση υπεροψία
σ’ αυτούς εδώ τους δρόμους
που κάποτε περπάτησα
κι αγάπησα
και έκανα δικούς μου
και πού είναι εκείνες οι μορφές
οι γνώριμες
που συναντούσα στον περίπατό μου...

Τώρα με αδιαφορία,
με απερισκεψία
περπατάτε εσείς,
ποδοπατάτε,
χώνετε βαθιά στη γη
τα πρώτα χρόνια της ζωής μου.


14/6/17

"Το χώμα που πατάτε..."





Το χώμα που πατάτε
να το αγαπάτε,
κρατά από το σώμα σας
δονήσεις,
θυμάται πράγματα δικά σας
που έχετε ξεχάσει εσείς

κι ακόμα, όταν μακριά του
άλλα χώματα πατάτε,
πάντα αυτό κρατά
τη μυρωδιά της σάρκας σας
και τις αδιόρατες εναλλαγές
της διάθεσής σας.

Και τώρα εγώ που
χρόνια ζω σε ξένα μέρη
κι άλλοι πατούν το χώμα
που πρώτο ένιωσε τους κραδασμούς μου
φθονώ αυτούς
που  βεβηλώνουν
ανύποπτοι και άσκεφτοι
τη γη της ιερής μου ηλικίας.


11/6/17

Σεξουαλικές προτιμήσεις και Φύση






Η άποψή μου για τις σεξουαλικές σχέσεις είναι περισσότερο ελευθεριάζουσα από όσο ο μέσος όρος των συγχρόνων μου. Για παράδειγμα δεν είμαι κατά των αιμομικτικών σχέσεων, εφόσον α) δεν προκύπτει παιδί που ίσως έχει γενετικά ελαττώματα και β) οι συμβαλλόμενοι είναι ενήλικες και θέλουν να το κάνουν.

10/6/17

Μπράβο στους Αλβανούς, στους Ρομά όχι




Τα πρώτα χρόνια που οι Αλβανοί εισέρρεαν στη χώρα καθημερινά κατά εκατοντάδες και είχε γεμίσει ο τόπος από αυτούς, η ελληνική κοινωνία, όπως καλά θυμόμαστε, τούς αντιμετώπισε με δυσπιστία και εχθρότητα. Ήμασταν ακόμα άμαθοι σε αθρόες εισροές αλλοδαπών συν το ότι αρκετοί από αυτούς είχαν βγει από τις αλβανικές φυλακές και είχαν έρθει εδώ για να συνεχίσουν τη λαμπρή καριέρα τους.

9/6/17

"Ωραία βραδιά ανοιξιάτικη..."




Ωραία βραδιά ανοιξιάτικη,
οι άνθρωποι αμέριμνα βολτάρουν
και στο καφέ
μια κάποια παραπάνω κίνηση
με φίλους του ποιητή
που ήρθαν για να τον ακούσουν,
στο πεζοδρόμιο τραπεζάκια,
ανέμελες κουβέντες
και χαμόγελα
κι ανάμεσα στις λέξεις
γλιστρούν από τις χαραμάδες
λόγια κρυφά απελπισίας,
σκοτεινές ζωές,
σκέψεις θανάτου,
μετά ξανά 
η καθημερινότητα κυριαρχεί,
"κάνει μια κάποια ψύχρα",
"η ώρα πέρασε",
χωρίζουμε,
μπαίνει ο καθένας
μέσα στα σκοτάδια του 
σιωπηλός.


6/6/17

Τι σκέφτεστε; Πώς νιώθετε; Τι κάνετε;







Αγαπητό μου φέις μπουκ, κατ’ αρχάς να σε ευχαριστήσω για το καθημερινό, αδιάλειπτο ενδιαφέρον σου για την ατομική μου κατάσταση και να σου ζητήσω συγγνώμη που μέχρι σήμερα σε σνόμπαρα και δεν σου απαντούσα.

Ειδικά εγώ που ζω μόνη δεν μπορείς να φανταστείς πόσο συγκινούμαι κάθε πρωί με αυτές τις πολύ προσωπικές ερωτήσεις που μου κάνεις. Κανονικά θα έπρεπε  όλοι μας εδώ να απαντούσαμε καθημερινά σ’ αυτές τις τρεις ερωτήσεις σου, οπότε το timeline μας θα ήταν γεμάτο από εξομολογήσεις, καημούς, βάσανα, γκρίνιες και πόθους ευσεβείς και θα μεταμορφωνόταν σε ένα απέραντο ψυχιατρείο με μεγάλο ενδιαφέρον όμως, καθώς θα μαθαίναμε ο ένας τα μυστικά του άλλου.

3/6/17

Κοινωνική εργασία, γιατί όχι;






Είχα την καλή τύχη να εργαστώ ως εκπαιδευτικός σε σχολεία, όπου οι μαθητές έχοντας πάρει σωστή αγωγή από τα σπίτια τους ήταν συνεργάσιμοι, είχαν καλούς τρόπους και δεν δημιουργούσαν προβλήματα στην τάξη. Ως έφηβοι ήταν ζωηροί και πολλές φορές άτακτοι, πράγμα που είναι δείγμα ψυχικής υγείας. Ποτέ ωστόσο δεν υπερέβησαν τα εσκαμμένα.

1/6/17

"Πού η δόξα, πού τα κάλλη..."





Πού η δόξα,
πού τα κάλλη,
Κωνσταντίνε,
τώρα σκυφτός,
γερμένος στο μπαστούνι σου,
με κείνο το άκακο χαμόγελο του γέροντα
ήρθες να προσκυνήσεις το νεκρό εχθρό σου.

Γιατί στη νιότη όλα επιτρέπονται,
αλαζονεία,
φιλοδοξία,
παρασκήνια ύπουλα,
στη νιότη όλα είναι δυνατά,
υγεία,
ομορφιά
και ολυμπιακά βραβεία,
μετά ο χρόνος
βρίσκει τρόπους
να μας κατακρημνίσει
και να που τώρα εσύ
αδύναμος,
καρτερικά χαμογελώντας
έρχεσαι
και τιμή αποτίεις
στο νεκρό,
τιμή αποτίεις
σε μια εποχή
που έχει πεθάνει.

Κωνσταντίνε,
το γήρας έχει μια σοφία μοναδική
και καλωσύνη απροσδόκητη.

Σ’ έχουμε συχωρέσει,
κυρίως επειδή
σε είδαμε
να σε υποβαστάζουν άλλοι,
ανήμπορο,
ακουμπισμένο στο μπαστούνι σου
ανάμεσα στους νέους αρχηγούς μας.

Άμποτε να τους δούμε
γέρους ανυπεράσπιστους κι αυτούς 
και ίσως  τότε να τους συχωρέσουμε.


30/5/17

Ο πειρασμός του ερημίτη Χάρτμουτ Λιμπέργκερ






Ο Χάρτμουτ Λιμπέργκερ είναι ένας Γερμανός γύρω στα σαράντα πέντε, ιδιόρρυθμος, αντικοινωνικός και με πειραγμένη ψυχή, που τον βρίσκουμε στην αρχή της ιστορίας απομονωμένο σε ένα καλύβι στο βουνό μακριά από τον κόσμο. Ο χώρος μάς είναι οικείος, πρόκειται για ένα ελληνικό νησί.

Οι κάτοικοι του διπλανού χωριού έχουν συνηθίσει την παρουσία του, κανέναν δεν ενοχλεί, σπάνια τον βλέπουν εξάλλου, και έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για έναν άκακο τρελό.

29/5/17

"Κι έγινε ξαφνικά η ζωή..."




Κι έγινε ξαφνικά η ζωή
ένας χυλός χωρίς αλάτι
σχέδια και προγράμματα
διαγράφηκαν
οι επιθυμίες στένεψαν
τα όνειρα απαγορεύτηκαν

έμειναν μόνο κάτι αναμνήσεις
που αναβοσβήνουν ρυθμικά
και κάτι συναισθήματα παλιά
που φλέγονται
σε έτη φωτός απόσταση

τώρα μονάχα η σοφία
συσσωρεύεται ακάθεκτη
γνώση πάνω στη γνώση
και συμπεράσματα ψυχρά
εγκεφαλικά
αχρείαστη σοφία και άχρηστη
που με το θάνατο θα εξανεμιστεί 
ως περιττή.


27/5/17

Ο νόμος Παπαθεμελή και οι νέοι της Σιδώνος 1994 μΧ






Τι έγινε το 1994;
Ο Μανώλης Δουρής βιάζει και δολοφονεί τον εξάχρονο γιο του και μετά κάνει πως δεν ξέρει τίποτα. Συλλαμβάνονται οι σατανιστές της Παλλήνης. Ο Ματθαίος Μονσελάς μετά από τις επίμονες παρακλήσεις της Γεωργίας Βαγενά να της αφαιρέσει τη ζωή, υποχωρεί και τη σκοτώνει.


24/5/17

"Προσευχηθείτε..."




Προσευχηθείτε,
μην παραλείψετε παρακαλώ
αυτό το ύψιστο καθήκον σας,
κεράκια ανάψτε,
λουλούδια αποθέστε
και αγκαλιασμένοι τραγουδήστε
απαλά τραγούδια,
δακρύστε,
προ παντός αυτό μην το ξεχάσετε,
δείξτε εν πάση περιπτώσει
πόσο ευγενικά πενθείτε εσείς
σε αντίθεση με τους βαρβάρους
κι έπειτα ακούστε τους ταγούς σας
με πόσο σταθερή, αποφασιστική φωνή
μιλούν,
με ύφος που δεν σηκώνει αντιρρήσεις,
δείτε πόσο είναι σοβαροί,
εμπιστευθείτε τους.

Είναι ένα πολιτισμένο τελετουργικό αυτό,
αποδεικνύει την ανωτερότητά σας,
την καλωσύνη σας
και προ παντός
τη θαρραλέα στάση σας
μπροστά στο θάνατο.

Και την επόμενη φορά
επαναλάβετε τα ίδια,
πάντα αυτό να κάνετε,
όποτε βρίσκεστε μπροστά
σε διαμελισμένα πτώματα.

Όχι, ο φόβος δεν σας καταβάλλει, 
σκοτώνεστε ατρόμητα εσείς.


22/5/17

Καρυωτάκης-Λειβαδίτης: Δυο ποιήματα για την απώλεια






Η νιότη από μόνη της είναι η εποχή της αισιοδοξίας και των ονείρων.

Δεν έχει σημασία, αν ίσως ο νέος άνθρωπος έχει την ατυχία να τυραννιέται από προβλήματα που άλλοι συνομήλικοί του δεν έχουν. Η απαισιοδοξία, η μελαγχολία του είναι ένα λεπτό στρώμα που επικάθηται πάνω σε μια απέραντη και απροσδιόριστη αισιοδοξία. Δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Η ίδια η νιότη του τον υποχρεώνει να κοιτάζει τη ζωή με ελπίδα, τον παρασύρει σε ωραία οράματα, του υπόσχεται ένα μέλλον όπου τα όνειρά του θα γίνουν πραγματικότητα. Δεν έχουν σημασία οι αναποδιές και οι αποτυχίες και οι τυχόν απογοητεύσεις. Μια μικρή ανάπαυλα είναι για να ανασυνταχθεί και να ξαναμπεί στον κόσμο έτοιμος για όλα.

18/5/17

Συνέντευξη στη Γεωργία Δαλιανά από το Κανάλι Ένα 90,4 FM






Είστε μια δημιουργός που δουλεύετε αθόρυβα και μας έχετε προσφέρει σημαντικότατο έργο.

Θα ήθελα να σας ρωτήσω:

1.    Στην σημερινή εποχή που η Απληστία της εικόνας ενοικεί στην Τρομοκρατία και δεν αφήνει χώρο για τις λέξεις, το γράψιμο για σας είναι ερημιά, είναι ρήγμα ή είναι κατοικία στα θεμέλια της πιο ακριβής Ελευθερίας;

Δεν είμαι εχθρός της εικόνας. Πιστεύω πως άνετα μπορούν να συνυπάρξουν λόγος και εικόνα, ο κόσμος μας έτσι γίνεται πιο πλούσιος. Υπάρχει βέβαια και η χυδαία εικόνα όπως υπάρχει και ο χυδαίος λόγος. Δεν είναι ωστόσο κάτι καινούργιο αυτό. Το γράψιμο για μένα είναι εσωτερική ανάγκη. Μου αρέσει να γράφω. Μου αρέσει πολύ. Κάποιοι συγγραφείς λένε ότι, όταν γράφουν, νιώθουν πόνο, υποφέρουν. Εγώ νιώθω χαρά. Η γραφή για μένα είναι η δεύτερη κατοικία μου. Ζω, υπάρχω, κινούμαι μέσα σ’ αυτή την κατοικία. Η κατοικία είναι ερημική, αλλά δεν με ενοχλεί αυτό. Θα έλεγα ότι μάλλον μου αρέσει. 

16/5/17

"Κομμάτια άγνωστων νεκρών..."



Κομμάτια άγνωστων νεκρών
εκτίθενται ευλαβικά
ντυμένα στο βελούδο
και στα μαργαριτάρια
κατάνυξη μαζών
όπιο βαρύ
για να ξεχάσουμε
ενόσω οι πολιτοφύλακες
κρατώντας ρόπαλα
τις νύχτες τριγυρνούν στα πάρκα
ενόσω σέρνονται στα δικαστήρια
όσοι ακόμα αντιστέκονται
ενόσω Βία και Κράτος
θερμά εναγκαλίζονται.

Οι νέοι στις παραλίες
συνεχίζουν να ερωτεύονται
αλλ’ όμως θα ξεράσουν τέρατα
σε λίγα χρόνια
οι κοιλιές των κοριτσιών
φωτιές
βρωμιές
χυδαία γλώσσα
και ο θρίαμβος των λειψάνων
σε λιτανείες επίσημες.

Πυκνώνουν ολοένα τα σύννεφα 
κι η πολιτεία μου στέκει βουβή.

14/5/17

"Όταν θα πάω εκεί..."




Όταν θα πάω εκεί
θα συναντήσω τον πατέρα
τη μητέρα
θα είναι νέοι και όμορφοι
κι εγώ σαν συνομήλικός τους
θα τους χαιρετήσω.
Συγγνώμες δεν θα ανταλλάξουμε.
Θα κοιταχτούμε μόνο
με απορία
και ύστερα βουβοί θα χωριστούμε.

Για την αγάπη 
λέξη δεν θα πούμε.

11/5/17

Ποιες xώρες είναι ρατσιστικές και ποιες ανεκτικές στον "ξένο"




   Διαμαρτυρία μπροστά  στην πρεσβεία της Μιανμάρ στην Κουάλα Λουμπούρ, Μαλαισία

Ποιες κοινωνίες έχουν ροπή σε ρατσιστικές αντιλήψεις;
Νομίζω η απάντηση είναι εύκολη: είναι οι κοινωνίες που ζουν απομονωμένες, που έχουν χαμηλό βιοτικό επίπεδο, χαμηλό μορφωτικό επίπεδο ή νιώθουν να απειλούνται από ξένες φυλές.

Μολονότι, όταν λέμε «ρατσισμός», ο νους μας πάει αμέσως στους Ναζί, θα πρέπει να διευκρινίσουμε, ότι ο ναζισμός είναι η αποθέωση της διαστροφής που γεννήθηκε σε ταραγμένα μυαλά και βρήκε γόνιμο έδαφος σε μια χώρα με σοβαρά οικονομικά, εθνικά και πολιτικά προβλήματα. Κάτι τέτοιο δεν αποκλείεται να το δούμε να ξανασυμβαίνει σε οποιαδήποτε χώρα, αν αυτή βρεθεί στριμωγμένη από ακραία προβλήματα που απειλούν την ύπαρξή της.

2/5/17

Γραμμική Β: η πρώτη ελληνική γραφή


  
                                              

Διαβάστε δυνατά αυτές τις λέξεις:

do-ra
e-ne-ka
to-so
a-pe-do-ke

Τι ακούτε;

Ακούτε τη φωνή πανάρχαιων προγόνων που έζησαν σ’ αυτόν εδώ τον τόπο 35 αιώνες πριν. Των Ελλήνων της μυκηναϊκής εποχής. Που έλεγαν, όπως λέμε και σήμερα εμείς: δώρα, ένεκα, τόσο, απέδωκε.

29/4/17

"Είναι καλά εδώ"




Είναι καλά εδώ,
κυρίως επειδή δεν έχει μέλλον,
κυρίως επειδή
καμιά αγωνία πια δεν έχουμε
να δημιουργήσουμε,
κυρίως επειδή
είμαστε ένα μεγάλο παρελθόν
κατάφορτο
από αναμνήσεις.

Είναι καλά εδώ,
τις νύχτες νιώθουμε ξεκούραστοι,
μια και δεν έχουμε πια τίποτα
να οραματιστούμε
τώρα που εξατμίστηκε το μέλλον
ως περιττή διάσταση του χρόνου
κι ένα τεράστιο παρόν κυριαρχεί
με στόχους βραχυπρόθεσμους
που πρέπει να εκπληρωθούν
μέχρι τη δύση του ηλίου.

Καλά είναι εδώ.

Μόνο που κάπως σαν
αποκεφαλισμένοι περπατούμε, 
αυτόματα 
και χωρίς λόγο.


26/4/17

"Μελαγχολία"




Θα επιτρέψω φέτος στη μελαγχολία μου
να εκδηλωθεί,
θα την αφήσω ελεύθερη να εκφραστεί
με όποιο τρόπο της αρέσει,
έτοιμα έχω τα ποτήρια μου με το φαρμάκι
και  σκέψεις ζοφερές υφαίνω
που όμορφα θα με τυλίξουν
στο σκοτεινό κουκούλι τους,
ο χρόνος θα κυλά στυφός
μέσα σε μιαν ατέλειωτη σιωπή,
μακριά, πολύ μακριά οι άλλοι
κι εγώ στο φοβερό μου κόσμο
με τα επικρεμάμενα μαχαίρια.

Ω, φέτος η μελαγχολία μου
θα δικαιωθεί,
είναι καιρός που την κρατώ φυλακισμένη,
θα της ανοίξω όλες τις πόρτες,
θα τη φουντώσω με τα εύφλεκτα υλικά μου,
σε μια τρανή γιορτή κατάθλιψης 
έχω αποφασίσει να δοθώ.