20/11/17

«Μήνις Αχιλλέως» και ένας τυπικός ομηρικός καβγάς





 Στη σκηνή του Αχιλλέα. Η Βρισηίδα οδηγείται στον Αγαμέμνονα. Τοιχογραφία από την Πομπηία, 1ος αι. μΧ.

Αν οι τσακωμοί των βουλευτών μας στη Βουλή μάς κάνουν μερικές φορές κακή εντύπωση, ας μην ξεχνάμε πως αυτοί οι τσακωμοί των πολιτικών μας αρχόντων έχουν πολύ βαθιές τις ρίζες τους και φτάνουν μέχρι τα χρόνια του Ομήρου. Το έχουν αυτό το ελάττωμα όσοι κυβερνούν: είναι αλαζόνες και ανησυχούν πολύ για το προσωπικό τους γόητρο.

Στο Α της Ιλιάδας, στους στίχους 59 – 303 έχουμε τον πρώτο και τον πιο διάσημο ομηρικό καβγά του έπους ανάμεσα στον Αχιλλέα και τον Αγαμέμνονα που λίγο ακόμα και θα κατέληγε σε φονικό. Ο λόγος; Το ατομικό γόητρο του καθενός.

17/11/17

"Ήμουν εκεί..."




Ήμουν εκεί
από την αρχή
από το πρώτο δευτερόλεπτο
του χρόνου
εκεί βρισκόμουν
σαν υπόσχεση
ή σαν ανταμοιβή
ή ίσως και σαν απειλή
απ’ τη στιγμή
που έσκασε ο χρόνος
και κίνησε τα σύμπαντα
ήμουν εκεί
ανύπαρκτος ακόμα
μα προγραμματισμένος
ένα μοιραίο γεγονός
που επρόκειτο να υλοποιηθεί
όταν θα διασταυρώνονταν
εκατομμύρια αναπόφευκτες
τυχαιότητες
ήμουν ήδη σχεδιασμένος
με πρόσωπο και σώμα
με αναμνήσεις έτοιμες
που κάποτε θα ζούσα
δεν ήμουν τίποτα ακόμα
αλλά ήμουν κάτι σίγουρο
που κυοφορούσε ανύποπτα
το μέλλον

απλά περίμενα
το πλήρωμα του χρόνου
να έρθω
σ’ αυτό εδώ το φως
τα μάτια μου να ανοιγοκλείσω
κι έπειτα να φύγω
ολοκληρωμένος
ματωμένος  
αγνώριστος.

Δημοσιεύτηκε στο έντυπο λογοτεχνικό περιοδικό "Μανδραγόρας", τεύχος 56.


15/11/17

Η επέτειος της 17 Νοέμβρη στο σχολείο





Πολλά χρόνια πριν, στη δεκαετία του ’80, μοιράζαμε, όπως είθισται, στην αρχή της σχολικής χρονιάς οι καθηγητές του Λυκείου τις διάφορες γραφειοκρατικές αγγαρείες και τις εθνικές εορτές και επετείους, ποιος θα αναλάβει τι και με ποιον.

13/11/17

Αυτό το παιδί δεν μπορώ να το αντιπαθήσω






Αυτό το παιδί δεν μπορώ να το αντιπαθήσω.

Το βλέπω στην οθόνη μου πόσο χαρούμενο είναι, καθώς περπατά δίπλα στον πατέρα του. Πόσο είναι περήφανο που έχει ένα πατέρα ήρωα, ένα δυσθεώρητο πατέρα.

11/11/17

Ευτυχισμένη γαλήνη





Όταν σταματάς να είσαι άλογο κούρσας.
Όταν η ζωή δεν είναι πια ο λυσσασμένος αναβάτης σου.
Όταν σε αφήνει να πορεύεσαι με το δικό σου νωχελικό βηματισμό.
Όταν τα μεγάλα όνειρα, τα μεγάλα σχέδια, οι μεγάλοι προγραμματισμοί είναι πλέον νεκρά.
Όταν έχουν κοπάσει οι θύελλες και οι καταιγίδες, όταν ο ήλιος δεν σου καίει το κορμί κι εσύ ρουφάς με ευγνωμοσύνη τη δροσιά του δειλινού.
Όταν τα πάθη έχουν χλομιάσει και το αίμα σου ατάραχο κυλά στις φλέβες σου.
Όταν οι άλλοι γίνονται σκιές που ζωντανεύουν μόνο με το δικό σου νεύμα.
Όταν τα καθημερινά γεγονότα δεν έχουν βάρος.
Όταν οι μέρες και οι νύχτες σου κυλούν μέσα σε βελούδινη σιωπή.
Όταν κάθε βράδυ πας για ύπνο, χωρίς να σκέφτεσαι το αύριο.
Όταν κάθε πρωί ξυπνάς γερός και παραδίνεσαι στη μέρα άνευ όρων.
Όταν ο χρόνος έχει σταματήσει απροσδιόριστα κάπου πίσω και τα ρολόγια δείχνουν μόνο τις καθημερινές κινήσεις σου.
Όταν αδιαφορείς για τους καθρέφτες.
Όταν ο χτύπος και ο πάταγος του κόσμου φτάνει στ’ αφτιά σου σαν νερό από ποτάμι που κάπου τρέχει μακριά.
Όταν μετράς τα χρόνια σου και τα βρίσκεις πολλά.
Και όταν ξέρεις πως επιτέλους έφτασες εκεί που ήθελες, εκεί που η ζωή καμιά απαίτηση δεν έχει από σένα. Ούτε κι εσύ από αυτήν. 

9/11/17

Ο Εωσφόρος και η πάλη του Καλού με το Κακό


 

Η «Μετάλλαξη» είναι το δεύτερο βιβλίο της τριλογίας του Γιώργη Ζτρέκου Παπανικολάου που φέρει τον γενικό τίτλο «Η γένεση του Κακού».

Πρόκειται για μια ακόμα προσπάθεια του ανθρώπου να εξηγήσει το ανεξήγητο, πώς δηλαδή, εφόσον ο ανθρώπινος νους έχει συλλάβει το Αγαθό, πώς είναι δυνατόν να συνυπάρχει αυτό με το Κακό και μάλιστα να μην μπορεί να το εξαλείψει. Και ακόμα πιο πέρα, πώς είναι δυνατόν να υπάρχει το Κακό, γιατί να υπάρχει, για ποιο λόγο, εφόσον το Αγαθό από μόνο του μπορεί να κρατήσει σε αρμονία και ισορροπία τον Κόσμο.

5/11/17

Σεξουαλική παρενόχληση





-Κύριε, με παρενοχλείτε σεξουαλικά.

-Εγώ;

-Μάλιστα, εσείς.

-Πώς σας παρενοχλώ δηλαδή;

-Κοιτάτε επίμονα το ντεκολτέ μου.

-Συγγνώμη, δεν το κατάλαβα.

3/11/17

Ο τρομοκράτης - θύμα






Δειλά αποδώ κι αποκεί εμφανίζονται κάποιοι που μιλούν με συγκρατημένη συμπάθεια για τον εικοσιεννιάχρονο τρομοκράτη που έπεσε στα χέρια της αστυνομίας.

Δεν είναι άνθρωποι του περιθωρίου και δεν συμπαθούν την τρομοκρατία. Σε γενικές γραμμές είναι καλοπροαίρετοι και προσπαθούν να εξηγήσουν, γιατί ένα νεαρό παιδί γλίστρησε έξω από τα όρια και μεταμορφώθηκε σε εχθρό της κοινωνίας.

1/11/17

Κυκλοφορούν ανάμεσά μας





(Επειδή το θέμα, με το οποίο καταπιάνομαι σήμερα, είναι πολύ άγριο, θα προσπαθήσω να το παρουσιάσω με ένα κάπως ελαφρό τρόπο, ώστε να μπορέσουμε να το αντέξουμε - όσο είναι δυνατό δηλαδή).



Κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Μας μοιάζουν τόσο πολύ που είναι αδύνατο να καταλάβουμε ότι πρόκειται για ένα είδος alien, για όντα με αλλότριο τρόπο αντίληψης και σκέψης. Υπολογίζω ότι έχουν μέτρια μόρφωση, λίγη ή και καθόλου. Στις συναλλαγές μας μαζί τους δεν παίρνουμε είδηση τα καζάνια της κόλασης που βράζουν μέσα τους. Φέρονται λίγο πολύ φυσιολογικά. Εμφανίζονται ως αμύντορες της ηθικής, αλλά είναι ο διάβολος μεταμορφωμένος.

Είναι άρρωστοι; Ίσως. Είναι ηλίθιοι; Πολύ πιθανό. Είναι ακατέργαστοι; Σίγουρα. Ψηφίζουν; Δυστυχώς ναι.

26/10/17

"δύστηνος έγκειμαι πόθωι..."





δύστηνος έγκειμαι πόθωι
άψυχος, χαλεπήισι θεών οδύνηισι, έκητι
πεπαρμένος δι’ οστέων.


Δύστυχος κείτομαι,
χωρίς ψυχή από τον πόθο,
από πόνους σκληρούς
τρυπημένος ως το κόκαλο,
αφού το θέλουν οι θεοί.

Αρχίλοχος

22/10/17

"Ληστές και δολοφόνοι..."




Ληστές και δολοφόνοι,
μαύρες  άγριες ψυχές,
του Εωσφόρου υποτακτικοί
κλαίνε σαν ορφανά παιδιά
μπροστά στο πεθαμένο τους σκυλί.

Μαζί τους κλαίνε και οι άγγελοι. 


14/10/17

Ένας καταθλιπτικός με επιχειρήματα





Τι είναι η κατάθλιψη όλοι λίγο πολύ γνωρίζουμε.

Ο καταθλιπτικός παραιτείται από όλα, εγκαταλείπει τη ζωή και βυθίζεται στον μελαγχολικό εαυτό του, τίποτε δεν τον συγκινεί, όνειρα δεν έχει, σχέδια δεν κάνει, μένει βουβός και αμέτοχος σε ό,τι συμβαίνει γύρω του. Όλα του φαίνονται μάταια και γι’ αυτό αδιαφορεί για όλα, ακόμα και για την εμφάνισή του. Με τους άλλους βαριέται, δεν έχει τίποτα να πει και αυτά που του λένε δεν τον ενδιαφέρουν.  Η κατάθλιψη είναι παραίτηση από τη ζωή και θεωρείται σοβαρή ψυχική νόσος.

11/10/17

Πατριώτες και σιχάματα






Στην είσοδο ενός οικισμού με την οικεία σε μας ονομασία Πρέβελη, στη νοτιοδυτική ακτή της Δυτικής Αυστραλίας, είναι χτισμένο ένα μικρό ελληνορθόδοξο παρεκκλήσι αφιερωμένο στον Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο.

Και όχι, δεν το έχτισαν οι Έλληνες ομογενείς της Αυστραλίας. Το έχτισε ο Αυστραλός Geoffrey Edwards ως αιώνια υπενθύμιση ευγνωμοσύνης προς τους Κρητικούς που έσωσαν τη ζωή πολλών Συμμάχων μετά τη Μάχη της Κρήτης τον Μάιο του 1941.

9/10/17

"Γυναίκα με μπούρκα"



Στον τόπο της
οι άνθρωποι
διαμελίζονται από βόμβες ,
παιδιά γυρνούν αδέσποτα στους δρόμους,
στις όχθες του Καμπούλ
οι εξαρτημένοι
σαν λαβωμένα μισοζώντανα πουλιά
κουρνιάζουν στα σκουπίδια,
λιθοβολούνται οι γυναίκες
που αγάπησαν

κι εκείνη
φορώντας τη γαλάζια μπούρκα της
στέκεται σε μιαν άκρη
ταπεινή,
με μια ακατανόητη αξιοπρέπεια
πουλά σιωπηλά,
απλά προτείνοντάς τα με το χέρι,
τα χαρτομάντιλά της
στους περαστικούς.


5/10/17

Sologamy ή (ε)αυτογαμία




«Ο γάμος είναι ο προορισμός του ανθρώπου».

Μας πιπιλίζουν το μυαλό από μικρά με αυτή την ιδέα και μεγαλώνοντας ψάχνουμε απελπισμένα να βρούμε τον σύντροφο της ζωής μας και να συνάψουμε μαζί του γάμο, να γίνουμε κι εμείς έγγαμοι. Διότι, τι αξία έχει η ζωή, αν μείνεις άγαμος και μαγκούφης; Έτσι σκεπτόμενοι πολλοί εκ των συνανθρώπων μας που όμως όσο κι αν έψαξαν δεν βρήκαν το ανθρώπινο ταίρι τους, στράφηκαν σε άλλες εναλλακτικές.

2/10/17

"Εικόνες..."





Εικόνες
από ένα παρελθόν
οριστικά κλεισμένο
στον εαυτό του,
επίμονο,
αυτιστικό,
κυρίως κακόκεφο
με αυτή τη γλυκερή κακοκεφιά
του παραχαϊδεμένου

να έρχεσαι, μου λέει,
πιο συχνά,
μη με ξεχνάς,
γιατί εγώ είμαι
που σε έφτιαξα,
έτσι όπως είσαι σήμερα
με τις παραμορφώσεις
και τις παράξενές σου ονειροπολήσεις,
μη με προδίδεις τώρα
που έχεις πάψει να πονάς,
να έρχεσαι πιο τακτικά
και να με βρίσκεις,
να τα ξαναθυμόμαστε όλα με αγάπη,
εκείνη τη μακρινή μαγεία
των καταθλίψεων,
των αυτοκτονικών επιθυμιών,
της αδειοσύνης,
πόσο σκληρά ήταν όλα τότε,
με πόση οργή ο χρόνος σε μαστίγωνε,
πώς συσσωρεύονταν οι μέρες
γράφοντας στο κορμί σου
συνθήματα θανάτου

πόσο ωραία ήσουν τότε,
θυμάσαι;

Δημοσιεύτηκε στο λογοτεχνικό περιοδικό "Μανδραγόρας", τεύχος 56.


28/9/17

Πολυτελείς περούκες στην αρχαία Αίγυπτο





Οι κομψές κυρίες της αρχαίας Αιγύπτου που τις βλέπουμε να απεικονίζονται σε τοιχογραφίες, σε ανάγλυφα και σε γλυπτά της εποχής  με εκείνα τα πλούσια, χειμαρρώδη μαύρα μαλλιά, είχαν αυτή την όμορφη εμφάνιση, διότι μεταξύ των άλλων κοσμητικών και διακοσμητικών που χρησιμοποιούσαν διέθεταν και μια ποικιλία από εντυπωσιακές περούκες.

Περούκες όμως φορούσαν και οι άνδρες σε εκείνη την κοινωνία και για άλλους λόγους, αλλά και γιατί δεν ήθελαν να εμφανίζονται φαλακροί.

25/9/17

Ειδήσεις εκατό χρόνια πριν




Από την εφημερίδα «Ριζοσπάστης»:

 25 Ιουλίου 1917

Επί αισχροκερδεία

Εμηνύθη επί αισχροκερδεία υπό του Ιω. Παπαδάκη, ο υπάλληλος του παντοπωλείου του Ι. Στάμου, Κωνστ. Λοκαντίκης, διότι επώλησε σανόν εκ βρώμης προς 70 λεπτά την οκάν, ενώ η διατίμησις ορίζει αυτόν προς 35 λεπτά.

18/9/17

"Όλα είναι μάταια..."



Όλα είναι μάταια
το είπε ο Εκκλησιαστής

θα ήταν προφανώς
ένας ξεδοντιασμένος γέροντας
όταν κατάλαβε
τη ματαιότητα των πάντων
θα είχε κάνει στη νεότητά του
όργια
μεθύσια
και ασέλγειες
με παλλακίδες
και με εφήβους
ίσως να είχε κάνει
και κάποια φονικά
θα είχε κλέψει
ολόκληρα κοπάδια
από τους γείτονές του
θα είχε συκοφαντήσει σωρηδόν
θα είχε άγριες αντιζηλίες
και ανταγωνισμούς
με τους συγκαιρινούς του
θα υπήρξε υποκριτής
θα είχε προσκυνήσει
τους άδικους του τόπου του
θα είχε απειλήσει
θα είχε μουντζώσει πολλές φορές
τους Ουρανούς

και τώρα
σαπισμένος πια απ’ τα γεράματα
με ένα ημιθανές κορμί
κατάλαβε επιτέλους
πόσο μάταια πάλευε
χρόνια και χρόνια
για φευγαλέες διακρίσεις
για ηδονές
και τα τοιαύτα.


Δημοσιεύτηκε στο λογοτεχνικό περιοδικό «Μανδραγόρας», τεύχος 56.

3/9/17

"Είναι ατέλειωτος ο χρόνος..."




Είναι ατέλειωτος ο χρόνος
(αν κάπως σε παρηγορεί αυτό
ή αν ίσως σε απελπίζει
του ρολογιού το επίμονο τικ τακ
που θα αντηχεί αέναα στους αιώνες,
ενώ εσύ ακίνητος θα μένεις
σε ένα μοιραίο τακ
με μια εικόνα τελευταία του κόσμου
θολή, ανεξήγητη 
στα σβησμένα μάτια σου).


31/8/17

Rohingya, μια από τις πιο καταδιωγμένες εθνικές μειονότητες στον κόσμο




Με αφορμή το πρόσφατο πογκρόμ εναντίον τους ανεβάζω ένα παλιό μου σχετικό κείμενο από το 2010.

Ποιος ασχολείται με τη Μιανμάρ; Ποιος τη θυμάται;

Κάποια στιγμή τα ειδησεογραφικά πρακτορεία μάς τη θύμισαν, όταν τον Αύγουστο του 2008 ο κυκλώνας Ναργκίς διέλυσε τις υποδομές της χώρας και σκότωσε χιλιάδες κατοίκους της. Μετά πάλι την ξεχάσαμε.

29/8/17

Ο εκπεσών Άγγελος




-Σου απαγορεύω να απαιτείς, του είπε και για πρώτη φορά μέσα στη μακαριότητά του ένιωσε κάτι που δεν έμοιαζε με μακαριότητα.

Ο Άλλος έμεινε σιωπηλός.

Οι  Υπόλοιποι γύρω παρακολουθούσαν  απορημένοι. Αυτή η διαφορετική θέληση του Άλλου είχε προκαλέσει μια ανεπαίσθητη ταλάντωση στην ακύμαντη διάστασή τους, κάτι που συνέβαινε για πρώτη φορά , αν και ήταν ανίκανοι να κατανοήσουν τι σημαίνει να συμβαίνει κάτι για πρώτη φορά.

26/8/17

Οι ταπεινοί Αθηναίοι της εποχής του Αριστοφάνη







Τι έκαναν άραγε οι Αθηναίοι της εποχής του Αριστοφάνη, όταν δεν πήγαιναν στην Εκκλησία του Δήμου ή στο θέατρο ή στα γυμνάσια ή στους διάφορους αθλητικούς αγώνες ή στις θρησκευτικές γιορτές ή στον πόλεμο;

Προφανώς δούλευαν. Διότι δεν ήταν πλούσιοι όλοι οι Αθηναίοι. Οι πιο πολλοί ήταν μεροκαματιάρηδες άνθρωποι, βιοπαλαιστές, μεσαίοι οικογενειάρχες.

Σε τέσσερις κωμωδίες του Αριστοφάνη, Ιππής, Πλούτος, Αχαρνής και Σφήκες, βλέπουμε τα εξής επαγγέλματα:

24/8/17

Ο μαθητευόμενος δημιουργός






Όταν ο μαθητευόμενος δημιουργός έφτιαξε τον Κόσμο που ξέρουμε, κάλεσε γεμάτος καμάρι το Δάσκαλό του για να του τον δείξει.

-Κοίτα, Δάσκαλε, τι έφτιαξα! Πώς σου φαίνεται; Σου αρέσει;

Ο Δάσκαλος ξαφνιάστηκε πολύ με την πρωτοβουλία του μαθητή του.

-Τι ακριβώς είναι αυτό; ρώτησε καχύποπτα.

-Είναι ένας Κόσμος! απάντησε ο μαθητευόμενος δημιουργός απολαμβάνοντας την έκπληξη του Δασκάλου του.

-Χμ! έκανε συγκρατημένα ο Δάσκαλος. Ώστε το αποτόλμησες τελικά.

-Για ρίξε μια ματιά και πες μου. Πιστεύω ότι έκανα καλή δουλειά.

22/8/17

Ποιος ήσουν στις προηγούμενες ζωές σου;






Αν κάνατε ποτέ αυτή την αξιόπιστη έρευνα που στηρίζεται σε αυστηρά επιστημονικές μεθόδους, θα διαπιστώσατε ότι υπήρξατε πολύ σημαντική προσωπικότητα στις προηγούμενες ζωές σας, βασιλιάς, πρίγκιπας, στρατηγός, αριστοκράτης, φεουδάρχης, η Κλεοπάτρα, ο Μέγας Ναπολέων, ο Γκάντι, η Μάτα Χάρι ή έστω η Χιονάτη.

Οι πιθανότητες να υπήρξατε δούλος, φτωχός, άσημος, λωλός, βιαστής, μαστροπός, κλέφτης είναι μηδενικές. Ούτε ο Χίτλερ υπήρξατε. Ούτε ο Πολ Ποτ. Ούτε ο άνθρωπος- ελέφαντας. Ούτε ποτέ δουλέψατε σε χαμαιτυπείο. Ούτε καν ανώμαλος κατά συρροήν δολοφόνος δεν υπήρξατε.

19/8/17

Τι απαγορεύει η Δημοκρατία να λέμε






Μέχρι ποίου σημείου μπορεί να ανεχθεί η Δημοκρατία τις λεκτικές επιθέσεις των εχθρών της; Νομομαθής δεν είμαι και επομένως δεν μπορώ να δώσω τη σωστή απάντηση. Η λογική μου όμως λέει ότι κάπου πρέπει να υπάρχει ένα όριο.

Στη Δημοκρατία έχουμε την ελευθερία να λέμε ό,τι θέλουμε, ό,τι σκεφτόμαστε. Μπορούμε ακόμα και να τη βρίζουμε και να προτείνουμε άλλα πολιτεύματα στη θέση της που τα θεωρούμε καλύτερα, χωρίς τον κίνδυνο να συλληφθούμε και να περάσουμε από δίκη ως εχθροί της. Αυτή είναι μία από τις αξίες της και γι’ αυτό η Δημοκρατία είναι τόσο αγαπητή στον ελεύθερο κόσμο. Αν βέβαια περάσουμε από τα λόγια στις πράξεις, τότε το πράγμα αλλάζει, επειδή στην περίπτωση αυτή η Δημοκρατία νιώθει ότι απειλείται άμεσα.

17/8/17

Ωραία Ελένη και Πάρις: πώς έσβησε ένας μεγάλος έρωτας





Στο Ζ της Ιλιάδας ο Έκτωρ ψάχνει τον αδελφό του Πάρι και πού τον βρίσκει; Στα δώματα της Ελένης, δίπλα στις γυναίκες που υφαίνουν, ενώ έξω από τα τείχη οι μάχες μαίνονται.

Η Ελένη έχει φαίνεται βαρεθεί προ πολλού τον μαλθακό εραστή της. Διότι, εντάξει, όμορφος είναι ο Πάρις, αλλά αυτό δεν φτάνει. Πρέπει να έχει και ανδρισμό, να είναι γενναίος πολεμιστής, να υπερασπίζεται την πόλη του και τα γυναικόπαιδά της. Στο κάτω κάτω εξαιτίας του έχει ανάψει αυτός πόλεμος.

12/8/17

"Δαμόκλειες σπάθες"




Γεμάτος είναι ο ουρανός
από δαμόκλειες σπάθες
που σημαδεύουν τα κεφάλια μας
κι εμείς ανέμελοι από κάτω 
τριγυρνάμε.


11/8/17

Άνδρες του μύθου




 Εκεί κάπου που η ηλικία δεν είναι πια εντελώς παιδική, καθώς η εφηβεία υφέρπουσα αφήνει στο σώμα τα πρώτα αδιόρατα αποτυπώματά της, τότε που ο κόσμος ακόμα φαντάζει μυθικός και απέραντος και κυρίως όμορφος – αυτό: όμορφος – κι έχεις μεγάλη λαχτάρα να μεγαλώσεις και να τον γευτείς, μπαίνουν στη ζωή σου τα πρώτα είδωλα, οι ωραίοι άνδρες, οι σκληροί, οι γενναίοι, οι αψεγάδιαστοι, οι τέλειοι: οι σταρ του κινηματογράφου.

10/8/17

"Αντηχήσεις"




Πάλι θα βάλω τα ωραία μου
το πρόσωπο θα βάψω
μέσα σε κόσμο θα κυκλοφορήσω
και αυτή η βουή
οι φωνές
οι μουσικές αυτές
θα γεμίσουν
τον άδειο
τον τεράστιο
χώρο μέσα μου 
με τις αντηχήσεις τους.


8/8/17

Η συναναστροφή σου με ηδύνει






«Παρ’ την φωτογραφία μου
και βαρ’την εις τον τοίχο
και κάτσε και περίμενε,
πότε θα σου μιλήσω».

Με αυτή την αφιέρωση έστειλε τη φωτογραφία του στην καλή του ένας νεαρός ερωτευμένος πριν από μερικές δεκαετίες.

6/8/17

Η άχρηστη πληροφορία της ημέρας




Τι είναι αυτό; เอเธนส์
Αυτό;  АФІНИ 
Αυτό; ΑφiΗbI
Αυτό; hAITHNE

29/7/17

"Συμβαίνει ξαφνικά..."





Συμβαίνει ξαφνικά
να ανατρέπονται οι ρυθμοί
και ο περίκλειστός σου χώρος
να στέκει ανυπεράσπιστος στο φως
σχεδόν ψυχορραγώντας
τότε η απουσία ορθώνεται εφιαλτική
και θριαμβεύει το κενό
τότε ο μεγάλος κίνδυνος
να γονατίσεις και να παραδοθείς
καθώς η αλήθεια σε τσακίζει  
και οι ψευδαισθήσεις έχουν εξανεμιστεί.


27/7/17

Η τραγωδία της μπάσας φωνής






Χτυπά το τηλέφωνο και το σηκώνω:

-Ναι;
-Καλημέρα. Είστε ο κύριος Αλέκος;
-Όχι, ο Αλέκος λείπει αυτή τη στιγμή από το σπίτι.
-Α, μάλιστα. θα είστε ο πατέρας του τότε.
-Όχι, δεν είμαι ο πατέρας του, η γυναίκα του είμαι.

Καταπίνω την προσβολή και κατεβάζω το ακουστικό. Εντάξει, ήμουν λίγο βραχνιασμένη, αλλά να με περάσει και για τον πεθερό μου;

13/7/17

Και η κατάθλιψη φοβέρα θέλει





Ήρθε το καλοκαίρι με τους καύσωνες κι εμείς με τα ευαίσθητα νεύρα περνάμε δύσκολες ώρες.

Δεν ξέρω, αν το έχετε παρατηρήσει, αλλά όποτε έχει καύσωνα, γίνεται κι ένα παράλογο φονικό στη χώρα, διότι τους τρελούς τους πειράζει πολύ η ζέστη. Εμείς που ακόμα δεν περάσαμε τη διαχωριστική γραμμή, απλώς ζοριζόμαστε κι έχουμε παρέα τη γνωστή συντρόφισσα κατάθλιψη να μας γυροφέρνει και να μας υποβάλλει ύπουλες ερωτήσεις:

11/7/17

"Έξι νύχτες"




Νύχτα Τρίτης
Ξύπνησα αργά το απόγευμα με μια άγρια μελαγχολία. Ήπια καφέ, κάπνισα δυο τσιγάρα. Ύστερα χώθηκα κάτω από τις κουβέρτες  και σκεφτόμουν τον Τάκη. Θα ήθελα να τον έβλεπα, αλλά ο Τάκης είναι δύσκολος, δεν εμφανίζεται, όποτε θέλω εγώ. Κι όλα εδώ μέσα ακίνητα, καμιά ελπίδα. Σκεπάζομαι ως επάνω με την κουβέρτα και βρίζω όλο τον κόσμο. Στις εννιά τηλεφωνεί ο Θανάσης, θέλει να με δει. Νυστάζω, του λέω. Έμεινα όλη τη νύχτα ξάγρυπνη και καταχτυπούσα φλιτζάνια και ποτήρια σαν το φάντασμα. Κάποια στιγμή σκέφτηκα να καταπιώ όλα τα χάπια που υπήρχαν στο σπίτι, ύστερα μετάνιωσα.

9/7/17

"Πόσο γλυκός είναι αυτός ο πόνος..."




Α, πόσο γλυκός είναι αυτός ο πόνος,
πόσο γλυκά στριφογυρίζει το μαχαίρι
μες τα σπλάχνα μου
και βγάζει έξω
λάθη, ντροπές κι αδυναμίες
και πώς πετά με καταφρόνια
στα σκουπίδια
όλη τη νιότη μου
που σπαταλήθηκε στρεβλά,

πόσο ανεξήγητα γλυκός
είναι αυτός ο πόνος
και τι παράλογη ηδονή
έχει η αποτυχία
τώρα που  δεν μπορεί πια τίποτε
να αλλάξει,
τώρα που κατεβαίνει η ζωή
 ολοένα πιο χαμηλά.